ചില നേരം ചില സങ്കടങ്ങൾ

ചില നേരം

സങ്കടങ്ങൾ കൊണ്ട് 

വീർപ്പ് മുട്ടുമ്പോൾ 

അവയെ എല്ലാം

കവിതകളാക്കിയാലോ

എന്ന് വെറുതെ ഓർക്കും 

എന്നാൽ ഉള്ളിലെ

സങ്കടങ്ങൾ എല്ലാം കവിതയായി

തീർന്നാൽ 

ചിലരെല്ലാം വല്ലാതെ

 സങ്കടപ്പെടുമല്ലോ എന്ന 

ആധിയാൽ അവയെല്ലാം

കവിതയാകാതിരിക്കുവാൻ

എന്തു ചെയ്യണം 

എന്ന് ഓർത്ത്

വെറുതെ സങ്കടപ്പെട്ടു 

കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു.

പുതിയ ലോകങ്ങൾ

നാല് കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കുരുങ്ങുമ്പോൾ,

ആ നോട്ടങ്ങൾ

അവന്റെയും അവളുടെതുമാകുമ്പോൾ ,

ഒരോ നോട്ടത്തിലും

ഒരോ പുതിയ 

ലോകങ്ങൾ പിറക്കുന്നു. 

അവൾ അവനേയും ,

അവൻ അവളേയും ,

നോക്കി കൃഷ്ണമണികളാൽ 

പരസ്പരം ബന്ധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ,

പിറക്കുന്നത് പുതിയ യുദ്ധഭൂമികളാണ്.

അവിടെ ,

ഇനിയുള്ള നോട്ടങ്ങളേല്ലാം

ഇതുവരെ തുറക്കാത്ത 

ഹൃദയത്തിലേക്ക്  ഇരുവരും

നടത്തുന്ന പടയോട്ടമാണ് .

അവിടെ കലാൾ ,തേരാൾ , 

ആന  ,കുതിര  ,അങ്ങനെ എന്തെല്ലാം .

യുദ്ധ വേഗതയിൽ 

ഇതു വരെയും തുറക്കപ്പെടാതിരുന്ന 

എല്ലാ 

കോട്ടവാതിലുകളും തകർക്കപ്പെടുകയാണ്,

പുതിയ ലോകങ്ങൾ

തുറക്കപ്പെടുകയാണ്.

അവിടെ തുറക്കപ്പെടുന്ന

ഓരോ നോട്ടത്തിനും 

ഓരോ അർത്ഥമാണ് ,

ഓരോ ലോകത്തിനും

അനേകം അർത്ഥങ്ങളാണ് .

ഒടുവിൽ

വെറുതെ നടക്കാം

കൈകൾ കോർക്കാതെ

തോളുരുമാതെ

കൺകളിൽ പരസ്പരം

കുരുങ്ങാതെ

ഒരു ചുബനമോ

ചെറു ചിരിയോ

അറിയാതെ പോലും

പകരാതെ

ഈ വഴി രണ്ടാകുവോളം

എന്തെന്നാൽ

പിന്നിലായ

ഓർമ്മകൾ

നമ്മെ നയിക്കുന്നത്  

അവിടെക്കാണല്ലോ

ഒടുവിൽ...